دل عاشق

 

          عاشقي كه تنها باشه، توي دنيا نميمونه

 

دلِ عاشقو شكستن ، شده كار اين زمونه

                                                

                                                    

هيچ ميدونستی فاصله بين انگشتای دستت واسه چی هست ؛ خب

 

واسه اين هست که انگشتای دست من اونارو پر کنند

 

 

چه کسی باور کرد

  

چه کسی باور کرد

 

       جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

       

              می توانی تو به من زندگانی بخشی

 

       یا بگیری از من آنچه را می بخشی

 

سلام بهونه قشنگه من براي زندگي                     آره بازم منم همون ديونه هميشگي

 

 

فداي مهربونيات چه ميكني با سرنوشت            دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو

 

واست نوشت

 

حال منو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه                      جاي نگاهت بدجوري تو صحن

 

چشمام خاليه

 

 ابرا همه پيشه منن اينجا هوا پر از غمه               از خوبيات هر چي بگم جون خودت

 

بازم كمه

 

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون                          فرياد زدم يا تو بيا يا منو پيشت

 

 برسون

 

فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نكنه                     غم غريبي عزيزم سروا

 

شكستت نكنه

 

چه ميكني با سرنوشت اونجا شبا خوش ميگذره    دلت ميخواد بيام پيشت يا تنها هستي

 

بهتره

 

زندگی زیباست

انگار...

انتظار

با ساعت دلم

وقت دقیق آمدن توست

من ایستاده ام :

مانند تک درخت سر کوچه

با شاخه هایی از آغوش

با برگ هایی از بوسه

 

با ساعت غرورم اما !

من ایستاده ام :

با شاخه هایی از تابستان

با برگ هایی از پاییز

هنگام شعله ور شدن من

هنگام شعله ور شدن توست

ها .... چشم ها را می بندم

ها....گوش ها را می گیرم

با ساعت مشامم

                       اینک:

                       وقت عبور عطر تن توست!!!!!

اخرین باران

به راز اب می اندیشم و به زیبایی باران 

که تمام هستی خود را به خاک می بخشد

 

 

فراموشم مکن

 

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سياه پوشم مكن

چون صبا در جستجو خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

ای کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار

گونه های خشک او می کرد .

ای کاش تابستان حرف بهار را می فهمید و دست او را در دست

 پاییز نمی گذاشت .

ای کاش لبها آنقدر با واژه حقیقت صمیمی بودند که برای گفتن حقایق

نیازی به شهامت نبود

همیشه برای کسی بخند که میدونی به خاطرتو شاد میشه
همیشه برای کسی گریه کن که میدونی وقتی غصه داری و گریه میکنی برای تو اشک میریزد
همیشه برای کسی غمگین باش که میدونی در غم تو شریکه
و... عاشق کسی باش که تو را دوست داره